In april begon mijn langverwachte Balkan-avontuur – een wens die al een tijdje op mijn moodboard stond, en die ik in 2025 eindelijk in vervulling zag gaan. 3 maanden lang reizen door de Balkan, maar niet alleen de toerist uithangen. Echt hier wonen, werken en voelen wat het met me doet.

Van Kalemegdan tot Skadarlija – 2 maanden in Dorćol
Mijn reis begon op 5 april in Belgrado, de bruisende hoofdstad van Servië. Zoals inmiddels traditie is, startte ik met een bezoek aan Kalemegdan (de oude burcht), waar ik met een reep chocola en een blocnote de zonsondergang bekeek vanaf mijn vaste bankje. Een moment van besef: ik ben er. Na al dat plannen, fantaseren en aftellen was het zover. Mijn journey kon beginnen.

Ik verbleef twee maanden in Dorćol, een charmante wijk in het oude centrum. Ik liet me onderdompelen in alles wat de stad te bieden heeft – en dat is veel. Misschien herken je het gevoel: nieuw in een stad zijn en niks willen missen. Ik had dus serieuze FOMO. Mijn dagen zaten vol: van danslessen en sporten tot daten, wandelen (gemakkelijk 10 km per dag – Belgrado telt ruim 1,2 miljoen inwoners!) en cultuur snuiven.

Een hoogtepunt? Mijn 40e verjaardag vieren in legendarisch Skadarlija, met vrienden en familie die speciaal uit Nederland waren overgevlogen. En natuurlijk – heel toepasselijk – kreeg ik een prachtig boeket Nederlandse tulpen cadeau. We aten bij het iconische restaurant Dva Jelena, waar niemand minder dan volksmuzieklegende Toma Zdravković vaak optrad. Het was een magische avond, vol muziek, wijn, verhalen en verbondenheid.

Maand 2: Slow living & soul searching

Na die eerste maand voelde ik behoefte aan meer rust. Dat was tenslotte waar deze reis óók om draaide: vertragen, verbinden, voelen. Hoe is het om hier echt te wonen? Zou ik dat willen? Hoe zijn de mensen? Hoe anders is het tempo vergeleken met Nederland?

Mijn bevindingen:

• Contact maken gaat makkelijk, en spontaan afspreken is heel normaal (zonder volle agenda’s).
• Eten is hier belangrijk – je neemt er de tijd voor, porties zijn enorm en vlees speelt vaak de hoofdrol.
• Er zijn momenteel ook zichtbare veranderingen gaande: jonge generaties laten via vreedzame protesten van zich horen. Zelf merk je er in het dagelijks leven weinig van, al kan het OV soms een omleidende route nemen vanwege demonstraties.
• Verkeer in Belgrado is chaotisch – taxi’s racen, dus gordel om 😉
• Coffee to go? Nauwelijks. Koffie drink je hier zittend en op je gemak.
• Overal wordt gerookt – ook binnen. In Dorćol vond ik gelukkig genoeg rookvrije plekken, vaak gerund door Oekraïners of Russen.
• De stad groeit snel, met veel nieuwbouw en stijgende prijzen – Belgrado is in transitie naar een wereldstad.

Sarajevo: Tussen bergen, geschiedenis en melancholie
Na Belgrado reisde ik door naar Sarajevo – waar mijn diepste roots liggen. Deze stad was al in ex-Joegoslavië een smeltkroes van culturen. Binnen een paar honderd meter vind je een moskee, een katholieke kerk, een orthodoxe kerk én een synagoge. Het voelde meteen vertrouwd en zacht. De Ottomaanse invloeden zijn duidelijk zichtbaar in de oude stad (Baščaršija), waar je naast moskeeën ook veel traditionele winkels en koffiehuizen vindt.

Mijn favoriete plek? Žuta Tabija – een uitkijkpunt boven de stad dat voor mij inmiddels traditie is geworden, net zoals Kalemegdan in Belgrado. Hier kijk ik graag uit over de stad, zie je de rivier Miljacka, het iconische gebouw Vijećnica, vroeger de nationale bibliotheek, en de bergen die Sarajevo omarmen. Tijdens de Ramadan wordt vanaf deze plek het einde van het vasten aangekondigd. Rust, uitzicht, reflectie.

Langs de Dalmatische kust – rust, ritme en herkenning

Na de steden (Belgrado & Sarajevo) verlangde ik naar de kust – de geur van de zee, zwemmen, rust. En dus werd het Dalmatië. Een plek waar ik een link mee heb, onder andere doordat mijn ouders hier wonen. Juni is hier heerlijk: het toerisme komt net op gang, maar het is nog niet zo druk en heet als in juli en augustus. Voor mij een favoriete reistijd, net als september en oktober.

Maar voor nu geldt vooral wat de Dalmatinci vaak zeggen: samo laganini – doe rustig aan.

Hier vertraagt alles. Zo kwam het geregeld voor dat de bus te laat was – stress? Nee hoor. Mensen wachten rustig, het is wat het is. Er ontstaan zelfs leuke gesprekken tijdens het wachten, een soort gemeenschappelijke connectie. Contact maken en een praatje is hier makkelijk. Natuurlijk kan dat wachten ook frustrerend zijn als je hier echt woont – bijvoorbeeld wanneer de klusjesman niet opdaagt of je lang moet wachten op documenten. Maar voor nu geldt vooral wat de Dalmatinci vaak zeggen: samo laganini – doe rustig aan. Een uitje naar een natuurlijke bron, zoals Izvor Cetine, is dan ook heerlijk: puur natuur, en op sommige momenten zonder toeristen.

Dansen staat even op een lager pitje, maar dat betekent niet dat ik stilsta. Deze reis voedt alles waar Balkan Fusion Dance voor staat: zelfexpressie, verbinding met je roots, vrouwelijke kracht, en durven bewegen op je eigen ritme.

Vanaf september start een nieuw dansseizoen – met nieuwe plannen, nieuwe choreo’s en hopelijk ook jóu erbij. Tot die tijd neem ik je graag mee op reis via mijn blog.

Veel liefs,
Ana
Balkan Fusion Dance